17 Mart 2008

Sayı 2

Şemsiye Gölgesinde Kadınlık
Aysen Ataseven

8 Mart’ta KEG'in kadın temalı sloganları, savaş karşıtı, sağlık sistemindeki düzenlemeleri eleştiren, nükleer karşıtı vb. sloganların arasında bir çeşni olarak yer aldı. (Pek çok politik örgütün kadınları da benzer şekilde, örgüt politikalarını “kadın sesi” olarak dile getirdi 8 Mart’ta.) Bu bir politik duruşun karşılığı elbette. Kadın meselesini sistem karşıtlığı eksenine yerleştiren ve kadını “mesele” yapan şeyin kapitalizm olduğu alt metnine gelip dayanan bir görüşün sesi.

Oysa kadın meselesini "bütün kötülüklerin anası olan kapitalizm" karşıtlığı üzerinden tartışmak, buna entegre etmek, şu herşeyi çözen sistem karşıtlığı anahtarının buraya da uyacağını iddia etmek, doğru tarafları olsa da, eksiktir ve biraz da kolaycılıktır.

Çünkü kadın meselesi temel olarak varoluşsal bir insanlık meselesidir ve en önemli bileşeni cinselliktir. Cinsellik mevzusu halledilmeden kadın mevzusu da halledilemez.
Yazının devamı için tıklayınız...



Buna bizim köyde, "OOHAAA!" İngilizce’de, "STOP” derler - Mustafa C Arslan
Dur dur… kalk!… Şimdi, ardında 15 yıllık halk desteği olan bir partiye kapatma davası aç!
Buna bizim köyde, "OOHAAA!" İngilizce’de, "STOP” derler.

Savaş ve Kadınlık - Dilaver Demirağ
Geçtiğimiz hafta gündemi en çok işgal eden şey ordu ile muhalefetin “neden erken çıkıldı”, “Ordu işini tamamlamadan, teröristleri yok etmeden geri döndü, bunun nedeni ABD oldu” şeklindeki suçlamalarına karşılık Genelkurmayın bu açıklamaları hakaret olarak sayıp muhalefeti vatan haini olarak suçlayan karşı bildirisi oldu.

Akasyaların Günahı Ne? - Dilek Özkan
Atina’nın sembolü olan iki ağaç vardır. Biri akasya, biri de turunç. Atina’da dolaşırken bu ağaçları hemen her sokakta görmek mümkündür. Özellikle turunçlar, Atina’ya yabancı olan birinin hemen dikkatini çeker, çünkü yaz kış portakal görünümünde olan bu turunçları dalından kopartıp yemek isteğiyle yanıp tutuşursunuz.

Marmaris’te manganez madenine tekrar yeşil ışık yakıldı - Özgür Gürbüz
Türkiye’nin çam balı üretiminin yüzde 80’ini yapan Marmaris’teki manganez madenine karşı yapılan uyarılar sonuç vermiş, bilirkişi heyeti madenin çalışmalarını incelemek için 7 Mart Cuma günü geçici durdurma kararı almıştı. Marmaris Sulh Hukuk Mahkemesi’nin aldığı bu geçici durdurma kararı dün (10 Mart 2008) kaldırıldı.




Antalya'da Ekolojik Pazar Açıldı! - Nil Özcansen

Antalya'da Ekolojik Pazar - Basın Bülteni

Neden YeşilSol? Nedir YeşilSol? - 2. Kısım - Kadir Dadan

Bitli Turistten Gölfçü Turiste: Bir Anadolu Yozlaşması -
Kaan Benli

MALUMLAR VE ŞÜREKÂLAR -
Osman Yorgun

16 Mart 2008

Şemsiye Gölgesinde Kadınlık

Aysen Ataseven


8 Mart’ta KEG'in kadın temalı sloganları, savaş karşıtı, sağlık sistemindeki düzenlemeleri eleştiren, nükleer karşıtı vb. sloganların arasında bir çeşni olarak yer aldı. (Pek çok politik örgütün kadınları da benzer şekilde, örgüt politikalarını “kadın sesi” olarak dile getirdi 8 Mart’ta.) Bu bir politik duruşun karşılığı elbette. Kadın meselesini sistem karşıtlığı eksenine yerleştiren ve kadını “mesele” yapan şeyin kapitalizm olduğu alt metnine gelip dayanan bir görüşün sesi.

Oysa kadın meselesini "bütün kötülüklerin anası olan kapitalizm" karşıtlığı üzerinden tartışmak, buna entegre etmek, şu herşeyi çözen sistem karşıtlığı anahtarının buraya da uyacağını iddia etmek, doğru tarafları olsa da, eksiktir ve biraz da kolaycılıktır.

Çünkü kadın meselesi temel olarak varoluşsal bir insanlık meselesidir ve en önemli bileşeni cinselliktir. Cinsellik mevzusu halledilmeden kadın mevzusu da halledilemez.

Tüketim kültürünün sattığı şey de temelde cinselliktir. Bunu da cinselliği en cok çağrıştıran kadın bedeni üzerinden yapar. Çünkü dişilik arzu yaratır ve arzu duymak yasaklı bir iştir. Bu iki kavram "çok satar" in karşılığıdır. Sistem bu anlamda faydacıdır. Ve elbette pazarını büyütmek için ne gerekiyorsa yapar.

Fakat bu yasaklık durumunun temelleri çok daha derinlere dayanır. Dinlerde en çok kontrol altına alınmaya çalışılan şeyin zevk ve arzular olması tesadüf değildir. Ödüller de (cennetteki imkan ve vaadler ) yine zevk ve arzular üzerine kuruludur.

Bu açıdan bakınca mesele, toplum için (hem kadınlar hem erkekler için) bu arzuyla başetmektir, bununla yaşamayı öğrenmektir. Yani insanların cinsellikleri ile barışmasıdır. Bu ise cinselliği "üreme" faaliyetinden "haz" faaliyetine taşır ki, bunun adı "günah"tir. Dinsel terimler işin içine girince nedensellik oklarının yönleri kimileri için tartışmalı olsa da, bununla başetmenin yolu, (en azından hetoroseksüel dünyada) son tahlilde kadını kontrol altında tutmaktır.

Bu yüzden kadınların dişiliklerini yönetmesi, hayata katma sanatını tecrübe etmesi büyük devrim olurdu. Çünkü kadının dişiliğini görünür biçimde yaşayıp yönetebilmesi demek, erkeğin himayesi ve iktidarını alaşağı etmesi, hatta belki de ele geçirmesi demektir. Maskülen gelenek, buna izin vermemek için ne gerekiyorsa yapar, kadını kırar, yönetebileceği küçüklüğe getirip, örneğin "tüketir".

Bu insan(lığ)ın derin dünyasına dair bir meseledir ve bireylerden başlayarak toplumların kendi zaaflarına bakıp yüzleşmesini gerektirir. Sistem karşıtlığı, garanti yolsa da burada samimisi değildir.

Böylece “bonobo”laşmaktan söz etmiyoruz elbette (Çünkü beceremeyiz). “Kadın hakları” söyleminin aseksüel bir toplum varsayımı içerisinde tanımlanan ve kabul gören tanımından çıkması ve cinselliğin maskülen okuması ile yüzleşilmesi ihtimalinden söz ediyoruz ve bu ihtimali seviyoruz.

Bir sonraki 8 Mart eyleminin daha özgür ruhlu biçimler ve söylemler tercih etmesi dileğiyle...

Marmaris’te manganez madenine tekrar yeşil ışık yakıldı


Özgür Gürbüz

Türkiye’nin çam balı üretiminin yüzde 80’ini yapan Marmaris’teki manganez madenine karşı yapılan uyarılar sonuç vermiş, bilirkişi heyeti madenin çalışmalarını incelemek için 7 Mart Cuma günü geçici durdurma kararı almıştı. Marmaris Sulh Hukuk Mahkemesi’nin aldığı bu geçici durdurma kararı dün (10 Mart 2008) kaldırıldı. Maden sahipleri, bilirkişi heyetinin verdiği çalışmalara devam edilebilir kararını saat 14 sularında köy kahvesine asarak yol açma işlemine geri döndü ve 11 Mart sabahı 2’ye kadar çalışmalara devam etti. Alınan karardan rahatsız olan köylüler ve yöre halkı şimdi mahkemenin çalışmalarına son verilmesi dava açmaya hazırlanıyor.

Dünyaca ünlü çam balıyla ünlü Marmaris’in Osmaniye Köyü’nde açılması düşünülen maden için, 800 metre uzunluğunda ve 5 metre genişliğinde yol açarak işe başlayan Neslişah Madencilik ise gerekli izinleri aldıklarını söyleyerek çalışmalara devam edeceklerini belirtiyor. Firmanın en büyük desteği ise madencilere ellerini kollarını sallayarak maden açma izni veren ve AKP Hükümeti tarafından onaylanan yeni maden yasası. 5177 sayılı yeni yasa, Kaz Dağları’ndan Bergama’ya, Uşak’tan Gümüşhane’ye kadar birçok yerde çevresel koşulların gerektiği gibi dikkate alınmasına gerek duyulmadan maden arama ve işletme faaliyetlerine olanak veriyor ve doğaseverlerin tepkilerine neden oluyor. Yasanın iptali için CHP tarafından 2004 yılında Anayasa Mahkemesi’ne yapılan başvuruda hala sonuçlanmış değil.

Madene karşı çıkan sivil toplum örgütleri, çalışmaların başta arıcılık olmak üzere Turunç Belediyesi’nin de suyunu sağlayan kaynaklara, zeytinciliğe, turizme ve doğal güzelliklere zarar vereceğinden şikayetçi. Maden sahipleri ise gerekirse galeri usulü madencilik yaparak çevreye ve tarımsal faaliyetlere zarar vermeyeceklerini öne sürüyor.


Çam Balının Önemi

Halk arasında çam balı olarak bilinen Basra balı; Basra denilen böceğin çıkardığı tatlı sıvının arılar tarafından toplanması sonucu oluşuyor. Basra böceği özellikle Muğla bölgesindeki Kızılçamlarda bulunuyor. Doktorlar akciğer, karaciğer hastalıkları ve sarılıktan korunmak için çam balı öneriyor. Nefes açıcı bir etkiye sahip olan çam balı hazım ve uyku sorunlarına da merhem olabiliyor. Dünya çam balı üretiminin yüzde 92’si Türkiye’de yapılıyor ve bu üretimin yüzde 80’e yakını Muğla’nın Basra böceği bulunduran 250’ye yakın köyünde gerçekleştiriliyor.

Antalya'da Ekolojik Pazar - Basın Bülteni


%100 Ekolojik Pazar Antalya’da...


Antalya Büyükşehir Belediyesi, Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği işbirliği ile Türkiye’nin ikinci %100 Ekolojik Pazar’ını 16 Mart’ta Antalya’da açıyor. Pazarın açılışına Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin ile Nükhet Duru da katılacak.

Türkiye’nin ikinci %100 Ekolojik Pazarı, Antalya Büyükşehir Belediyesi ve Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği işbirliği ile 16 Mart 2008 Pazar günü Cam Piramit’in bahçesinde açılıyor. Antalyalılar, her pazar günü kurulacak Ekolojik Pazar sayesinde organik ürünlere çok daha kolay ulaşma imkânı bulacak.

Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin ile sağlıklı ve doğal beslenmeye verdiği önemle tanınan sanatçı Nükhet Duru’nun katılacağı %100 Ekolojik Pazar’ın açılışını Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Menderes Türel yapacak.

Ekolojik Pazar’da doğa ve canlı sağlığına zararlı hiçbir yöntem, kimyasal ilaç, gübre ve katkı maddesi kullanılmadan üretilen kontrollü ve sertifikalı organik ürünler satılacak. Amaçlarının Antalyalıların %100 sağlıklı ürünlerle buluşmasını sağlamak ve ekolojik tarımı desteklemek olduğunu belirten Başkan Türel, “Antalyalılar büyük çoğunluğu yurt dışına ihraç edilen, bu ürünleri artık Ekolojik Pazar’dan satın alabilecekler” diyor.

Türkiye tarımının en önemli merkezlerinden biri olan Antalya’nın, son yıllarda önemi daha iyi anlaşılan organik tarımda da etkin bir yer edindiğini kaydeden Türel şunları söylüyor: “Atalarımızın, dedelerimizin yöntemleriyle üretilen domatesin, biberin, portakalın, zeytinin kısaca her şeyin tadı başkaydı. Günümüzde bizlerin ve çocuklarımızın sağlığı açısından da eski yöntemlerin daha iyi olduğu uzmanlar tarafından açıklanıyor. O zaman, daha fazla üretmek için toprağa, suya, doğaya ve en önemlisi sağlığımıza zarar vermek yerine organik üretimi hep birlikte destekleyelim.”


Türkiye’de İkinci

Ekolojik Pazar’da ekmekten yumurtaya, peynirden bala, kozmetikten tekstile, çocuk ve bebek ürünlerinden oyuncağa, temizlik malzemesinden meyve suyuna kadar çok farklı çeşitlerde ürün, mevsimin neredeyse tüm taze sebze ve meyve çeşitleri yer alacak. Yaklaşık iki yıldır Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği ve Şişli Belediyesi ortaklığında İstanbul Şişli’de kurulan Ekolojik Pazar’ın ardından, %100 Ekolojik Pazarların ikinci halkasını oluşturacak olan Antalya %100 Ekolojik Pazarı, sadece Antalya ve çevresinden değil, Muğla, Afyon, Bursa, Karaburun, Kuşadası, Bozyazı, Aydıncık, Anamur, Gökçeada, Niğde, Amasya Gümüşhacıköy, Mudurnu, Samsun, Kayseri ve Konya’da üretilen organik ürünleri Antalyalı tüketiciye sunacak.

Antalya’da açılacak %100 Ekolojik Pazar’da, Organik Tarım Kanun ve Yönetmeliklerine bağlı kalarak, Buğday Derneği’nin %100 Ekolojik Pazar ilke ve standartları doğrultusunda, Buğday Derneği danışmanlığında, Antalya Büyükşehir Belediyesi tarafından denetlenecek ve tüketiciye güvenilir bir hizmet sunulacak.


Daha fazla bilgi için: Antalya Büyükşehir Belediyesi Çevre Koruma ve Kontrol Dairesi Başkanlığı Ekolojik Pazar Genel Koordinatörü; Ethem Çavuşoğlu ecavusoglu@antalya.bel.tr (0532)6114860

Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği: %100 Ekolojik Pazarlar Genel Koordinatörü;
Batur Şehirlioğlu batur@bugday.org (0538)8237243 / Şişli %100 Ekolojik Pazar Projesi Koordinatörü; Leyla Aslan leyla@bugday.org (0212)2525255

İletişim Koordinatörü; Yeşim Erbaşol (0212)2525255

Antalya'da Ekolojik Pazar Açıldı!


Nil Özcansen


İyi pazarlar,
Antalya da nihayet organik urunlerin, direkt halka ,acik pazar usulu, satisa sunulacagi bir alana kavustu..
Buyuksehir belediyesinin Cam piramit icinde organize ettigi pazar alanı, bundan sonra her pazar, halka direkt satis yaparak hizmet edecek.
Acilisa beldiye baskaninin davetlisi olarak kurdelayı kesmek uzere Nukhet Duru da katildi:)

not: Klasik muzik esliginde gozleme yemenin tadi da baska oluyormus:))

MALUMLAR VE ŞÜREKÂLAR

Osman Yorgun


Genler ve etik… Ne büyük bir tesadüf. Birleştiriyorsun "genetik" oluyor, ayırıyorsun gen ve etik oluyor. Tekrar birleştiriyorsun genetik oluyor, ama bir daha ayırmaya gücün yetmiyor çünkü topal bırakılmış, sürünen bir etik genlerin içinde kaybolup gidiyor. Üstelik bu Vakayi Hayriye (hayırlı olay), üstün hizmet madalyasına aday bir kutsal görev için yerine getiriliyor: dünya nüfusuna yeterli gıda sağlama.

Sinsi sinsi, yavaş yavaş nüfuz ediyor bu güç, doğanın atar damarına. Kurdun kuzuya saldırmaması için kuzulaşmış kurtlar/kurtlaşmış kuzular; ayının balı almaması için arılaşmış ayılar/ayılaşmış arılar; su içerken bile dokunan yılanlar; adam olmak için prenses dudağına ihtiyaç duymayan kurbağalar; Mart'ın kapıdan baktırmasına dahi aldırmayan, soğuğa dayanıklı meyve ve sebzeler; kendi kendine kuruyan, ambarda durutturulmayan*, nenemizin ne giydiğini bizlere unutturan mısırlar; ısırmayan ısırganlar; bir anda bütün dünyamızı karartmayan, o sesle sokakların yankılanmadığı domates, biber ve patlıcanlar; ırıpların** çalkantısında karşıcı olmayan, yoluna çıkmayan balıklar; çarşıda bin, evde bir narlar; suratına tükürsen âmin diyecek lamalar; başımızda patlamayan, kabak tadı vermeyen kabaklar; dalda sallanmayan, yerde ballanmayan armutlar; üstüne okunmadan zihni açan şekerler; her şeye eyvallah diyen keçiler; kapıya dayanmayan yumurtalar yapılıyor, icat ediliyor, patentleri alınıp ticarete sokuluyor. İnsanlık ufaldıkça uğraşıları da ufalıyor. Yaşam en küçük yapıtaşları üzerinden tekrar inşa ediliyor. İçinden etiği ayıklanmış bir devrim etrafımızı sarıyor. Malumlar ve Şürekâlar böyle istiyor. Doğa var ettiği zeytin dallarında, beyaz güvercinlerde barış genini arıyor. Çiftçi tohumunu, kurt kuzusunu, ayı balını, yılan suyunu, kurbağa prensesini, meyve- sebze vaktini, mısır ambarını, ısırgan derisini, domates, biber, patlıcan o sesini, balık teknesini, nar tanesini, lama suretini, kabak başını, armut dalını, zihin duasını, keçi inadını, yumurta kapısını arıyor. Ekmek için, yemek için, hoş görmek için, aşk için, vaktince yetişmek için, kurumak için, yakmak için, duymak için, karşı çıkmak için, bilmek için, tükürmek için, patlamak için, sallanmak için, açılmak için, tutturmak için, dayanmak için…


Monsanto yaşam bilim şirketi(!) reklam kampanyası:

"Gelecek kuşakların açlıkla karşılaşacağı kaygısı onları doyurmaya yetmez. Dünya nüfusu hızla büyümekte, her on yılda üzerine Çin'in nüfusuna denk bir nüfus eklenmektedir. Eklenen bu milyarlarca boğazı besleyebilmek için daha fazla tarımsal alan kullanabiliriz ya da mevcut arazi üzerinde daha fazla ürün elde etmeye çalışabiliriz. 2030'larda nüfusu ikiye katlanacak olan bir dünyada, toprağa bağımlılığımız daha da artacaktır. Toprak erozyonu ve mineral kayıpları, elimizdeki toprağı tüketecektir. Yağmur alanları gibi araziler tarıma açılmaya zorlanacaktır. Gübre, insektisit(böcek ilacı) ve herbisit(zararlı ot ilacı) tüketimi artacaktır. Biz Monsanto olarak inanıyoruz ki gıda biyoteknolojisi, gelecek için daha uygun bir yoldur." (Çalınmış Hasat, Vandana Shiva, s.20)



Editör'ün notu:

**Irıp: meğer kenarlarına ağırlık bağlanan büyük balık ağı

* Durrut: bekletmek. Yazıda Kazım'ın meşhur ettiği Mısırın Türküsü'ndeki "Mısırı Kurttun mu, Ambarda Duruttun mu, Nenen Çarık Giyer'di Sen Bunları Unuttun mu" dizesine bir yollama…

Bitli Turistten Gölfçü Turiste: Bir Anadolu Yozlaşması

Kaan Benli

Doğu Akdeniz’in en güzel kıyıları olan Antalya sahilleri, çok uzun bir zamandır kürenin gezginlerinin ilgi alanı içindeydi. Backpackers olarak tanınan ve bir sırt çantasına sığışarak dünyayı dolaşan turist çeşidi sadece Akdeniz kıyılarını değil, Anadolu’nun pek çok noktasını seyahat rotalarında bulundurmaktan vazgeçmediler. Türkiye’nin turizm altyapısı ve halen pazardaki rekabet avantajını oluşturan otantik dokusu, bu insanlarla birlikte oluştu. O sıralarda Batı’da, Türkiye’ye karşı orantısız şekilde boy atmaya başlayan kuşkuların yer yer budanmasını da yine aynı sırt çantalılara borçluyuz. Hayatlarından birkaç seneyi dünyayı gezerek tanımaya ayıran bu insanlar, Anadolu’ da bulundukları süre içinde toplu taşıma araçları ile seyahat ettiler, bakkaldan, manavdan alışveriş yaptılar, yerli halk gibi halka açık kıyılardan denize girip, pansiyonlarda veya kampinglerde kaldılar; çevreleri ile iletişim kurmayı, buradaki yaşamla uyum içinde olmayı amaçladılar. Doğal olarak buradan ayrılırken yanlarında ülke hakkında önyargısız bir bilgi, onlarca yerel kelime ve dostluklar götürdüler. Bizler 80’li yılların tamah hezeyanı dahilinde, kanıksamaya başladığımız bu yabancıları bir çırpıda “bitli turist” olarak nitelendirdik. Tüketim ekonomisine çarpılıp şirazeden çıktığımız bu dönemde, gezginlerden gelen mütevazi dövize burun kıvırdık. “Turizm bir endüstridir, bize para bırakacak cebi dolarla dolu turistler lazım” yanılgısına düşüp gerek yerli, gerek bitli turistlerin hepsinden bir çırpıda vazgeçtik. Büyük turizm hamleleri yaptığımızı düşünerek halka ait sahillerimizi çitle çevirip betonlaştırdık. Bol yıldızlı otellere paket halinde gelip, paket halinde giden batının mutsuz orta sınıfını kendimize hedef seçtik.

Amacımıza ulaşmak pek zor olmadı: Batının endüstriyalizm mağduru bu kitlesinin zenginleşen batı Akdeniz kıyılarında aynı standartlarda tatil yapmaya devam etmesi artık bütçelerini zorlamaya başlamıştı. Bunun yanında, yıllardır gittikleri batı Akdeniz sahillerinde çok da fazla merak ettikleri bir şey kalmamıştı artık. Zira bu kesim için tatil kavramı, bir yıl biriktirdikleri para ile iki ayrı ülkede birer hafta geçirmekten ibaretti. Bol güneşli sahillerde mayolu fotoğraflar çektirmek, yerel tatlar bulduklarını sandıkları açık büfelerin önünde gerçek ötesi yerel kıyafetler giyen turizm çalışanları ile hemhal olmak çoğunluğu için yeterliydi. Çabuk tükettikleri için sürekli yeni destinasyonlara ihtiyaç duyuyor, mekanın aslından çok onun televizyondaki seyahat programlarında işlenilen imajıyla ilgileniyorlardı. Pazarlama gurusu siyasetçilerimizin, nakit zengini müteahhitlerimizin ve dahi uluslararası turizm şirketlerinin bu fırsatı kaçırması beklenemezdi. Nitekim kısa sürede sahillerimiz bol yataklı, bol yıldızlı inşaat estetiği harikası otellerle doldu. Onların sayesinde her yıl sayıları artan, başını otelin kapısından dışarı çıkaramayan ‘eurovizyon seçmeni’ yeni bir turist kitlemiz oldu. Doğal güzellikleri o kadar çok olan bir ülkeyiz ki, o dönemde betonlaştırılan sahillerimizin arkasında hayıflanmadan hala elimizde kalan köşelerin güzelliği ile avunmayı başarabiliyoruz. Ancak ne yazık ki genç nesiller Akdeniz kıyılarını asla bizler gibi bilemeyecekler. O kıyılar endüstriyalizm maduru Avrupalı amcalara, teyzelere peşkeş çekildi. Bu eksikliğin Anadolu çocuklarının hayatında ne miktarda bir dövize karşılık geldiğini ise hesaplamak mümkün değil.

Orta sınıf paket turistlerin arzu ettiğimiz döviz tomarlarını bırakmadığını fark eder etmez aynı hazır kıta yeni fikirlerle ortaya çıktı. Sonuçta arzu ettiğimiz turist tipolojisine karar verdik: Bitli turist istemiyorduk, paket turist beklediğimiz parayı bırakmıyor, sahillerimizi şenlendirmiyordu, bize daha ihtiraslı bir turist segmanı lazımdı. Karar verdik golf sopalı turist istiyorduk: Dünyanın en nadide, en güzel ormanlık sahillerinin üstünde, bir sopayla top dürtmeyi hayal edecek saplantıdaki varsıl batılılara gözümüzü diktik. Gönlümüzde yatan turist profili için gözümüzü kırpmadan Akdeniz sahillerinden 500,000’e yakın ağaç kestik. Koskoca Belek ormanını yok ettik. Pek çok gazetenin sayfalarında yer alan bir milletin aymazlık belgesi sayılabilecek o müthiş fotoğrafa ulaşmak için ülkemizin tabiatıyla canhıraş bir mücadele verdik. Ne mutlu ki artık golf sahalarımız var. Cebi dolar dolu sportmen kuzeyliler, her tarafı golf oynamaya müsait olan ülkelerinin kır manzarasından sıkıldıkları vakit, gelip yüzlerce yıldır orman olan bu ılıman coğrafyada yeni tatlar peşinde koşabilecekler.

Yerkürenin içinde bulunduğu, şartlar dahilinde bu tip yatırımlara yönelmenin mantığını tartışmanın hiçbir anlamı kalmadı artık. İlkokul çocukları dahi, susuzluğun, kuraklığın, felaketlerin kapıda beklediği şu dönemde, koskoca bir ormanı yok edip, açıklık arazi yapmanın fırsat maliyetine akıl erdirebiliyorlar. Bu projelerin ülkenin insanlarının çoğunluğuna bir fayda sağlamadığı, tam tersi, gerçek manada hem onları, hem de dünyanın kalanını yoksullaştırdığını saptamak ise hiç zor değil. Hepsinden öte bütün bu yönelimin kavramsal manasızlığı da ayan beyan görünüyor: Dünyanın en eski medeniyetlerinin yaşandığı, tabiat harikalarına sahip Anadolu’nun turizm potansiyelini neden yönetemiyoruz? Bu soruyu başka türlü sormak da mümkün: Bizi golfçü turisti bitli turiste tercih ettiren yozlaşmanın neden ayırtına varamadık?

Buna bizim köyde, "OOHAAA!" İngilizce’de, "STOP” derler

Mustafa C Arslan


Dur dur… kalk!… Şimdi, ardında 15 yıllık halk desteği olan bir partiye kapatma davası aç!
Buna bizim köyde, "OOHAAA!" İngilizce’de, "STOP” derler.

Bu tür demokrasi dışı kalkışmalar, yerel seçimlere doğru AKP'yi mazlum hale sokmaktan başka işe yaramaz. Örneğin nükleer santral felaketine karşı durmak yerine, halkın oyuyla iktidarda olan bir partiye demokrasi dışı yollarla karşı çıkılmaya çalışılıyor. Bu halkın iradesine ipotek koymaktır.

Keyfine göre, canının istediğinde partilere kapatma davası açamazsınız. İki ay önce niçin açmamıştınız, beş ay önce niçin açmamıştınız, genel seçimlerden önce niçin açmamıştınız? Hangi yeni belgeler ortaya çıktı -ki yok öyle şey!- şimdi kapatma davası açılıyor?

AKP'yi kapatarak sizi Hükümet(!) yapsak, Türkiye'nin Demokrasi'nin neresine geçmiş olacak!
Çimentoya, taş ocaklarına bulanan Türkiye'ye karşı çözümünüz ne?
Ormanlarımızı, ovalarımızı, sahillerimizi, sularımızı temizlemiş mi olacağız yoksa bu kez başka "göbekçi takımı" mı yağmalar olacak?
Asker vesayet anayasasının yerine sivil yurttaş anayasası mı geçmiş olacak?
Gelir dağılımındaki uçurum düzeltilmiş mi olacak?
AKP kapatılırsa kürt yurttaşlarımız daha mı özgür refah içinde yaşamaya başlayacak?

AKP sorunların kaynağı mı, (işimize gelsin ya da gelmesin) sorunlara bir çözüm yaklaşımı mı?

AKP sorunların kaynağı değil sorunların belirli kesimlerin yararına çözümünün sağlanmasını getiren bir alternatiftir. Bu alternatif çoğunluk oyları alabilmiş ve iktidara yerleşmiştir. Bunu içinize sindirdiğiniz zaman demokrasiye katkı yapmış olursunuz.

AKP'nin çözümlerinin gerçekte çoğunluğun yararına çözümler olmadığını söylemenin, göstermenin yolu sopa göstermek değil, karşılığında doğaya uyumlu bir şekilde, azınlıkta kalanların da haklarını koruyan ve çoğunluğun çıkarlarına uygun politikaları üretip savunmaktır.

AKP'yi ya da DTP'yi desteklemek zorunda değiliz ama kapatılmalarını isteyenlerin karşısında durmak demokrasimizin olmazsa olmaz kuralı olmalıdır. Destekleseniz de desteklemeseniz de Siyasi Partiler Demokrasi ortaklarıdır ve bu ortaklık kutsal sayılmalıdır.
Parti kapatma davalarına derhal son verilmeli, bu konuda tüm partilerden ortak bir demokratik tavır sergilemeleri istenmeli.

Tüm siyasi partiler bu konuda ortak tavır almalı...

AKP yi kapatalım, niye, işimize gelmiyor… DTP'yi kapatalım, niye, işimize gelmiyor…
Türkiye işine geldiği şekliyle at koşturacağınız bir çiftlik mi?
Demek ki bunlara bir son verme zamanı!
Bu konuda dolaysız tepki gösterilmeli.
Yasaları canınız istediği zaman ve canınız istediği şekilde kullanamazsınız. Yeter denilmeli.
Basın açıklamaları, yürüyüşler herkes tarafından bol bol yapılmalı

"Parti Kapatma Değil Daha Fazla Demokrasi"

Nasıl darbe yapalım peşinde koşmak yeter artık!
Buna bizim köyde "OOHAAA!" İngilizce’de "STOP” derler.

Savaş ve Kadınlık*

Dilaver Demirağ


Geçtiğimiz hafta gündemi en çok işgal eden şey ordu ile muhalefetin “neden erken çıkıldı”, “Ordu işini tamamlamadan, teröristleri yok etmeden geri döndü, bunun nedeni ABD oldu” şeklindeki suçlamalarına karşılık Genelkurmayın bu açıklamaları hakaret olarak sayıp muhalefeti vatan haini olarak suçlayan karşı bildirisi oldu.

Gündem bu tartışma sürecince daha bir savaşın, militarizmin ve erkek dilinin egemen olduğu bir havaya büründü. Tam bu tartışmalar yaşanırken Başbakan her zamanki erkek dili ile kadınlara en az üç çocuk doğurmalarını önerdi. Üstelikte bunu kadınlar günü dolayısıyla kadınlarla ilgili bir dikkatin kısa bir an için bile olsa gündemde olduğu bir esnada yaptı.

Bu üç olayı birleştirdiğimizde Türkiye’nin giderek İsrailleştiği ve bu İsrailleşme süreci içinde de milliyetçi-muhafazakâr bir dilin giderek daha çok yankı bulduğu sağ Kemalizm döneminin başladığı olgusu ile karşı karşıyayız. Ve bu dilin hedefi de kadınlar. Kadınların giderek daha çok erkeklerin/erkin hâkimiyetine girerek, özerk ve özgür varoluşlarını yok etmek için uğraşan bir kültür en çok da kadınları yüzsüzleştirip, anonim bir Cumhuriyet kadını ya da Şehit Anası kategorisi içinde yok ediyor. Kadınlar kadınlıklarından soyularak ölüm tanrısı Molak’a çocuklarını kurban olarak sunan Kenan rahiplerinin kadın versiyonu haline geliyor. Oysa “Oğluna kurşun değen her ananın kalbi deliktir” ama erkek dil, o delik kalbi çelikten silahların barut katılmış harcı ile kapatır ve taşlaştırır. Ortaya “Vatan Sağolsun bir çocuğum daha olsa onu da askere yollar bu vatan için ölmesini isterdim” diyen soğuk erkek zekâsı ile donanmış bedeni kadın, ruhu erkek Kimeralar çıkar.

Bu arada İsrailleşmek derken kastım şu. İsrail devleti başlangıçta tıpkı TC gibi batılı, modern hatta demokratik bir devlet olarak var olmuştu. Ancak bölgeye geliş biçimi ve özellikle 6 gün savaşı Arapları yenip Ortadoğu’da hayli geniş bir toprak işgal edince İsrail devleti giderek daha fazla militer, daha fazla muhafazakâr hale gelip, sağa kaydı.

Şu anda 30 yıla yayılan ve her geçen gün çözümsüzlük sarmalı içinde giderek daha kıyıcılaşan Kürt savaşı da Türk devletini demokratik bir devlet olmaktan uzaklaştırıp militer-milliyetçi bir devlet haline getiriyor. Bunun yaşama yansıması ise şahinliğin, militarizmin toplumsal hayatı da kapsayarak ırkçı, savşperver bir iklimin hayata egemen olması. İsrail’e de baktığımızda toplumsal hayatın tamamı ile bu tür milliyetçi-muhafazakâr bir hal içinde ırkçı, erkek ve dinci bir kimlik edinmişti. Bu iki ülkenin savaş sürecindeki benzerlikler nedeni ile Türkiye için de İsrail bir rol modeli halini alıyor.

Siyasal atmosfer bir kez böylesine yoğun sert, savaşsever bir iklim yaratınca bu iklim en çok kadınları dışlar ve kadınlar analık mertebesi ile yüceltilirken, onlara düşen tek sorumlulukta erdemli, edepli ve itaatkâr kadınlar olarak çok çocuk ama özellikle de erkek çocuk doğurup savaşçı asker mitini beslemektir.
Kadın bakışıyla militarizm ve milliyetçilik olgusu bu köşenin boyutlarını aşacağından ben savaş, kadın militarizm bağlantısı ile ilgili bu kadarla yetinip önce biraz tarih içi yolculuk yapacağım.

Kent, Uygarlık Savaş ve Kadınların Yenilgisi
Tarih bilgimiz yeterli olmayınca, ya da bize okullarda öğretildiği gibi savaşmak insan tabiatının bir parçası sayılıp doğal görüldüğünden, insanlığın avcılık öncesi toplayıcı döneminde hiç de savaşmadığını hatta yaygın bir şiddet durumunun olmadığı yönünde inandırıcı kanıtlar sunan antropologların söyledikleri de bilinmez.

Bu antropologların sunduğu ilk çağ resmi şöyledir diyebiliriz. İnsanlığın şiddetle ilk tanışması avcılıkla oldu, Avcılık doğal olarak hiyerarşinin de uç vermeye başladığı erkeğin kadınlara karşı göreli daha güçlü bir konum elde etmelerine yol açtı. Ancak insanlığın tarım evresine geçmesi ile birlikte bu durum değişti ve kadınlar yeniden dengeyi sağladı, hatta besin üretiminde kadınların baskınlığı, cinsellikte erkeğin rolü hakkındaki kısıtlı olması muhtemel bilgiler sonucu en azından kültürel olarak Anamerkezli bir toplum evresi yaşandı. Bu dönemde şiddet bütünü ile ortadan kalkmadıysa da yaygın şiddet görülmeyen bir şeydi.
Hatta birçok ilk çağ tarihçisine göre savaşçı olan çobanıl toplumlardı. Fakat şiddet topluma başka bir biçimi ile girip yaygınlık kazanmıştı: Kurban. Tarım topluluklarının çoğunda insan kurbanı bilinen bir olgu. İzleri geçtiğimiz yüzyılın (20.yy) ilk dönemine kadar süren bu olgu uygarlık denen süreçle birlikte daha yaygın bir kurban ayinine yani Savaşlara dönüştü.

Savaş Arkeolog Glassman’ın belirttiği gibi insanların “sadece grup halindeki insanların çiftçilik veya çobanlık mücadelesine çekildiği ya da oldukça daralmakta olan bölgelere mecbur bırakıldıkları yerlerde” oluşan bir durumdur. Savaşlarla ilgili ilk güvenilir arkeolojik kanıtlar, M.Ö 7500 yılında tahkim edilmiş bir yer olan, Kitab-ı Mukaddes öncesi Eriha’dan elde edilmiştir.”

Kadınların tarihsel yenilgisinde iki olgunun önem taşıdığı söylenir. İlki sabanın icadıdır, saban ve öküz sayesinde besin üretiminde erkeğin egemen olmaya başlaması ve bu süreçte erkeğin cinsellik konusunda kendi işlevine ilişkin bilgilerin artması ile birlikte erkekler yavaş yavaş iktidarı ele geçirmeye başladılar. Bu sürecin tamamlanması kent ile oldu. Kentle birlikte savaş yaygın bir kanlı spora dönüştü. Ve savaş köleleri ile başlayan süreç kadınların köleleşmesi ile son buldu. Kadınlar artık sadece iki yol ile güç paylaşımında rol alabilirdi. Annelik ve Cinsellik. Ancak bu iktidar da erkeğe bağlı bir iktidar olduğundan dahası erkekler kadın cinselliğin gücünü ve kendi cinsel güçsüzlüklerini iyi bildiklerinden kadın cinselliğini denetleme yoluna gittiler. Böylece cinsel bakımdan da özgür kadın lanetlenirken, annelik özellikle de erkek çocuk anneliği yüceltildi. Böylece kadınlar artık sadece kuluçka olarak değerliydi.

İşte bu bakımdan savaş şu an meydanlarda kasım kasım kasılarak salladıkları erkek gücünün simgesi bayraklarla ordularına övgüler düzen Cumhuriyet Kadınları, yahut “kınaladıkları” erkek çocuklarının ölüsü üzerinden yüceltilen şehit anneleri gibi milliyetçi şahlanış örneklerinde olduğu gibi en çok kadınları ezer ve Kasımpaşalı başbakan gibilere Üç çocuk sipariş ettirir.


* Bu yazıyı köşedaşım Aysen Ataseven’e ithaf ediyorum. Çünkü bu yazı bir yanı ile onun yazısına bir derkenar ve bir şerh sayılır. ( Şerh: metinler için yapılan yorum, Derkenar: Osmanlı döneminde resmi evrakların kenarına düşülen bir notken zamanla kitapların yanına alınan notlar içinde bu deyim kullanılmıştır)

  1. Molak: Kenan Halklarının Tanrısı. Fenikeliler savaş zamanlarında, felaketlerde bu Tanrıya ilk doğan erkek çocuklarını kurban verirlerdi. Kurban töreni Molak Suretindeki Tanrı’nın fırın ağzına çocukların atılması biçiminde olurdu.
  2. Kimera: Tek bedende çok kimlikli yaratık, ağzından alevler püskürten bir aslana benzeyen yaratığın başı aslan, gövdesi keçi ve kuyruğu yılan şeklinde garip bir yaratık. Yine gövdesi insan ve başı kurt görünümünde olan bu örnekler mitolojide yer almakta.
  3. John Zerzan, Savaşların Kökeni Üzerine http://yabanil.net/?p=241#more-241
    (tüm antropolojik tarama zenginliğine karşılık Zerzan bilimse dürüstlükten uzak bir ilkelci star olarak antropolojik ve arkeolojik verileri budayarak kendi tezlerini doğrulma çabasındadır. Zerzan’ın tezi ilkel Avcı- Toplayıcılarda savaş olmadığı yönündedir. Oysa bu onun romantik ilkelcilik imgesinin yarattığı bir çarpıklıktan başka bir şey değildir. Çünkü tersini ortaya koyan birçok örnek vardır. Savaş insanların dünyasına avcılıkla girdi.

Neden YeşilSol? Nedir YeşilSol? - 2. Kısım

Kadir Dadan


YeşilSol kavramına dönecek olursak, atlamadan belirtmek gerekiyor ki, bu terim, kopya yada çeviri bir terim değil. Gerek Karadeniz, gerekse Balkanlara ilişkin politikalar konusunda Avrupa Yeşil Parti içerisinde etkinlik gösteren Yeşil Doğu-Batı Diyalogu Çalışma Grubunun da destekleyicisi olan ve Türkiye-AB ilişkilerinin tanınmış yüzü Parlamenterler arası Komisyon Eşbaşkanı Joost Lagendijk’in de partisi olan Hollanda YeşilSol Parti (GroenLinks) ile burada tanımlanan YeşilSol arasında isim benzerliğinden öte bir ilişki bulunmamakta. Son beş yılda Yeşil Doğu-Batı Diyalogu Çalışma Grubu etkinlikleri kapsamında bu parti temsilcileri ile Türkiye Yeşillerinin bir çok etkinliğinin olması, aradaki farklılıkları örtebilecek bir etken değil. Bunu temel politik görüşlerde de görmek mümkün.

Hollanda Partisinin ismi, partiyi ortaya çıkaran birleşmeden kaynaklanıyor. Burada ortaya koymaya çalıştığım YeşilSol ise, sol ile örgütsel bir birlikteliği değil, Yeşiller içerisinde örgütsel ve politik bir açılımı ifade ediyor. Benim tanımladığım YeşilSol, kendi içinde bir bütünlüğü ve iddiası olan bir terim. Ve bu nedenle de Yeşil bir Solu yada Sol bir Yeşili tarif etmiyor, örgütsel olarak bir çatı organizasyonunu kurma amacına yönelmiyor. Temelde Yeşiller içerisinde politik ve örgütsel bir duruşu, birey kadar ortaklığa da önem veren bir görüşü ifade ediyor.

Yeri gelmişken, Türkiye’de özellikle seçimlere yönelik etkinlik gösterecek sola bakan bir çatı partisine gereksinim olduğunu kabul ettiğimi belirtmeliyim. Bu parti Yeşillerin içerisinde ve ortak aday platformlarında tartışıldığı üzere ancak bir federasyon olabilir. Biraz açacak olursak, bir araya gelen parti ve hareketlerin seçim dönemlerinde kısa bir süre için tam olarak ortaklaştıkları, diğer zamanlarda kendilerini tek başlarına da ifade edebildikleri bir yapı öngörülebilir. Ancak böyle yapılırsa farklı siyasi yapılanmaların uzun dönemde ortaya çıkan birbirini örtme çabası anlamsız kalabilir.

Bunun yanı sıra, sosyal forum süreçleri desteklenerek partilerin, meslek odası ve sendikalarla, aydınlar ve yurttaşlar ile diyalog zeminlerinin artırılmasına çalışılmasında da sonsuz fayda var. Burada önemli olan ölçeğin aşağı çekilmesi, Dünya-Avrupa-Türkiye çizgisinin devamı olarak Şehir-Semt-Mahalle-Köy çizgisinin geliştirilmesidir.

YeşilSol ile ilgili diğer bir değerlendirmede de, ortaya konulan politik çizginin güncel hayatta karşılığının neler olacağı, bu çizgiyi ortaya koyanların bundan sonraki yaşamlarında neler yapacağına ilişkin açılımları sorguluyordu.

Politik belgede belirttiğim üzere, Yeşillerin etkinliklerini yürüteceği üç temel alan var. Birincisi küresel sermayenin sınırlandırılmasına yönelik ki bu alanın şimdiye kadar daha çok sol tarafından etkinlik alanı olarak görüldüğü ve kullanıldığını söyleyebiliriz. İkinci alan sürdürülebilirlik ilkesi ışığında yaşam biçimi değişikliğidir ki, bu alanın da şimdiye kadar daha çok yeşiller tarafından etkinlik alanı olarak görüldüğü ve kullanıldığını söyleyebiliriz. Üçüncü alan ise insanlık değerleri çerçevesinde özgürleşme mücadelesidir ki, bu alan da şimdiye kadar hem yeşiller hem de sol tarafından etkinlik alanı olarak görülmüş ve kullanılmıştır.

Örgütsel belgede belirttiğim üzere, bana göre partinin temel etkinliklerini yürütecek olan oluşum, bir ağ yapısıyla birbirine bağlı mahalle birimleri ve bu birimlerin biri kadın biri erkek iki temsilcisidir. Bunların yanı sıra kurulacak ve mahalle birimi temsilcilerinin de içerisinde yer alabileceği çeşitli çalışma ve yürütme kurulları, sadece politika üretmeye yarayabilir. Ancak uygulama, tabandaki mahalle birimleri tarafından yapılacak ve üretilen politikalar uygulama ile geliştirilecektir. Bu anlamda yeşiller, politik görüşlerini iktidarı ele geçirerek tepeden değil, kuracakları ortaklık alanlarını genişleterek, dolayısıyla da var olan iktidar alanını daraltarak tabandan hayata geçireceklerdir.

Bu örgütsel ve politik görüşlerin karşılığı, yeşillere katılan herkesin mahalle düzeyinde kurulacak bir ortaklığın parçası olmasıdır. Bana göre bu kar amacı gütmeyen ancak dayanışma ve genişleme(mahallelerini aşmayacak!) sağlayacak kadar sermaye oluşturabilen kooperatiflerdir. Bu kooperatiflerin bir ağ yapısıyla birbirine bağlı olarak birlikte hareket etmesi gereklidir. Bu ağ, özellikle gerektiği koşullarda kitle eylemlerinin düzenlenebilmesi için bir ön koşul olduğu gibi, küresel sermayeye karşı alan genişlemesi sağlayabilmek adına ortaklığın yaygınlaştırılması için de bir ön koşuldur.

Bu anlamda tek bir bireyin yada küçük bir grubun kendini yaşadığı toplumdan soyutlayarak bir yaşama alanı yaratması, bir örnek oluşturmasının dışında, küresel sermayeye karşı verilen mücadele için hiçbir anlam taşımamaktadır. Önemli olan bu örneklerin bir araya gelip dayanışmasıdır. Bu anlamda belirli bir süre içerisinde, var olanların yanı sıra yeni kurulacak olan kooperatiflerin de katılımıyla, ülke çapında ayakta kalabilecek bir ağın kurulması ve bu ağ ile birlikte var olacak bir yeşil partidir önerilen. Buradaki süre koşulu, altı ayda az, bir yıldan fazla olmamalıdır ki, hem aynı amaca yönelik bir birliktelik oluşturulsun, hem de yapının ayağa kalkması, bir çocuğun ayağa kalkmasından fazla uzun sürmesin.

Öte yandan bir yeşil partiyi ayakta tutacak mali kaynak, herkesin katılabileceği düzeyde bir mali katkı ile sağlanabilir. Bu da geniş bir tabanı zorunlu kılar. Bu tabanın bir ölçüde ekonomik birliğini sağlaması gerekir ki, ortak kalabilsin. Gerek mali yönden, gerekse emek olarak birkaç yada birkaç yüz kişinin katkısı ile ayakta duracak bir yeşil parti, ancak o birkaç yada birkaç yüz kişinin partisi olur. Ne demokratikleşebilir, ne kurumsallaşabilir, ne de kitleselleşebilir.

Peki ne yapacak bu kooperatifler? Bu sorunun yanıtı bence basit; ortak olarak yapabilecekleri her şey! Örneğin, bir araya gelip şarkı söyleyebilirler! Kendi niteliklerini artırmak üzere birbirlerinden bir çok şey öğrenebilirler. Çeşitli atölyeler düzenleyerek hem tartışabilirler, hem de ekolojik yada geri dönüşümlü ürünler üretebilirler. Özellikle gıda alanında ekolojik ürün üreten diğer kooperatiflerle değişim yapabilirler. Yaşamı hem neşeli hem de üretken kılacak yeni yöntemler geliştirebilirler.

Bunun yanı sıra, eğer bir tehdit ile karşı karşıya iseler buna karşı bir mücadele için zemin oluşturabilirler. Çevrelerindeki her aracın önce gerekliliğini sorgulayıp, daha sonra eğer gerekliyse, daha az enerji tüketen, daha az kirleten ve geri dönüştürülebilen bir araca dönüşmesi için çaba gösterebilirler.

Eğer bir canlı şiddet görüyorsa ona sahip çıkabilirler. Ayrımcılık ve baskıyı teşhir edebilirler. Kültürler arası diyalogu geliştirmek üzere zemin yaratabilirler. Kısaca çevrelerinde ne olup bitiyorsa izlemek yerine, yeşil ilkeler çerçevesinde değiştirmek için mücadele edebilirler.

Belki de yapacakları en önemli şey, ne yaptıklarını, neyi iyi yaptıklarını, neyi neden yapamadıklarını diğer ağ üyesi kooperatiflerle paylaşmak olacaktır. Bu paylaşım yalnızca ülke sınırları içerisinde kalmamalı, başta komşularımız olmak üzere diğer ülkelerdeki yeşil ilkelerle çelişmeyen tüm demokratik örgütsel yapılarla karşılıklı olarak sağlanmalıdır. Çünkü hem yaşadığımız sorunlar, hem de bu sorunların kaynakları sınır tanımamaktadır.

Politik açıdan bakacak olursak da, değişimi destekleyecek politikaları yönetsel gücün içerisinde de savunabilmek için, başta mahalle muhtarlığı ve yerel yönetimler temsilciliğine adaylar çıkarmak ve desteklemektir yapılabilecek olan.

Şu anki yasal mevzuata göre önerilen etkinliklere en uygun kooperatif biçimi, çevre kültür işletme kooperatifleridir ki, benzer örnekleri halen vardır. Bunun yanı sıra yürütülecek etkinliklere yatkınlığına göre üretim yada tüketim kooperatifleri de kurulabilir. Önemli olan ağa katılmalarıdır.

Sonuç olarak, Türkiye’de var olan koşullarda bir yeşil parti kurmanın zorluğunu kabul ediyorum. Tabana dayanan, tabandan yükselen bir partinin kurulmasının zorluklarının da farkındayım. Ancak yaygın deyişle bir yol haritası üzerinde uzlaşmak durumundayız ki, bugünden yarına olmasa da birkaç yıl içinde sonuca ulaşabilelim. Politik ve örgütsel olarak uzlaşamıyorsak da, hareket içerisinde kimler birbiriyle uzlaşabiliyorsa onların kendi çizdikleri yollarına devam etmesine olanak sağlayacak bir yapıya geçelim. Bunu da sağlayamıyorsak, dağılma sonucunu doğurur ki, o durumda bile herkes kendi yeni başlangıcını kendisi yapacaktır.

Akasyaların Günahı Ne?

Atina’da Akasya Katliamı Yaklaşıyor!!! - Ya Bizde Neler Oluyor?

Dilek Özkan


Atina’nın sembolü olan iki ağaç vardır. Biri akasya, biri de turunç. Atina’da dolaşırken bu ağaçları hemen her sokakta görmek mümkündür. Özellikle turunçlar, Atina’ya yabancı olan birinin hemen dikkatini çeker, çünkü yaz kış portakal görünümünde olan bu turunçları dalından kopartıp yemek isteğiyle yanıp tutuşursunuz. Şahsen ben de ilk gördüğüm zaman bu duyguya katılıp kopartıp tadına bile bakmıştım. Ama ne yazık ki, tatları hiç bizim bildiğimiz portakalları andırmaz, çünkü yenilemeyecek kadar acıdırlar. Bu turunçlar bir nevi şehrin sembolü olmuş, yenilemedikleri için de şehrin peyjazında hoş bir yer almışlardır. Yaz-kış yapraklarını dökmedikleri için Atina’nın yakıcı yaz sıcaklarında yaratıkları gölgelerle sokaklarda yürüme imkanını sağlarlar. Turunçların olmadığı bir Atina düşünmek neredeyse imkansızdır.

Bir de akasyalar vardır. Yunanca’da akakia denilen akasyalar iyilik, günahsızlık anlamına gelir. (Kakia yunanca da kötü olan, akakia ise kötü olmayan anlamına gelmektedir). Akasyalar, biz de belki de turunçlar kadar bilinmiyordur. Yani; zaten etrafımızdaki ağaçların ne olduğu genelde pek az bilindiğinden, akasyalar daha çok çiçek açtıkları zaman biz de merak uyandırır ve ilgimizi çeker. Atina’da ise durum biraz farklıdır. Şehrin neredeyse bütün sokakları turunçlar ve akasyalar tarafından paylaşılmış gibidir, bazı sokaklar baştan sona akasya ağaçlarıyla kaplıdır, bu ağaçları merak etmeden geçemezsiniz. Gerçi son zamanlarda bunlar da amansız budamalardan nasibini almış, Japon bonsailerinden etkilenilerek çiçek açan dalları kesilmiş, boyları ufalmış, şehrin “modern” görünüme kavuşması uğruna ehlileştirilmişlerdir.

Ancak, Atina belediyesinin son zamanlardaki faaliyetleri anlaşılan akasyaları sünnet etmekle kalmayacak, onları şehirden tamamen uzaklaştıracak. Yoksa, Atina’nın 1950’lerde 60’larda filmlerine konu olan, şarkılara türkülere, anılara yer etmiş akakiaları belediyenin kurbanı mı oluyor? Şu anda şehrin bazı bölgelerinde, özellikle şehrin kalburüstü diye tabir edeceğimiz alışveriş ve yeme –içme mekanlarının bulunduğu sokaklardaki akasyaların dozer kepçeleriyle topraklarından kaldırılışına şahit olmak ne yazık ki mümkün. Diyeceksiniz ki, Türkiye’de bu kadar sıcak gelişmeler yaşanırken, bize ne komşunun akasyalarından. Belki, yazının tamamını okursanız nasıl bir ilişki kuracağımı göreceksiniz. Bu anlamda “Komşu da pişer bize de düşer” lafını hatırlatmakta yarar var.

Atina Belediye başkanı Kaklamandis anlaşılan akasyalardan kurtulmak, onların yerlerine yurtdışından ithal ettiği ağaçları dikmek heveslisi. Ancak, Atinalılar bu işin peşinde. Belediye’nin bu faaliyetine karşı dava açmışlar. Her ne kadar zaman kazanmak için davayı Mayıs’a erteletmiş olsa da, mahkeme dava görülene kadar akasyalara dokunmalarını engellemiş. Ama burada da halk, belediyenin davayı beklemeden akasyaları yerlerinden edeceğinden endişeli.

Ne tesadüftür ki, biz de benzer manzaralar özellikle büyük şehirlerde yaşanıyor. İstanbul’da yaşananlar belki de bunun en somut örneği. Yerel seçimler yaklaşırken İstanbul’da yaşanan, önümüzdeki günlerde yaşanacak olan benzeri olayları hatırlamakta, akılda tutmakta fayda var.
Beyoğlu bu anlamda bir yerel yönetim tarafından pervasızca uygulama hatalarıyla dolmuş, İstanbul’un güzide ilçelerinden biri. İstiklal caddesinin şu son halinden memnun birisi çıkar mı acaba diye merak ediyorum doğrusu? Bu caddenin birkaç yıl içersinde yaşadığı değişim pek çok soruyu akla getiriyor. Önce Taksim ve civarının yurtdışından (yanılmıyorsam İtalya’dan ithal edilmişti) getirilen ağaçlarla çevre düzenlemesi yapılmıştı. Kısa bir süre sonra, alt yapı sorunları, yol genişletme gerekçeleriyle bu ağaçlar söküldü, yerlerine dev saksılar içersinde bir takım bitkiler geldi. Bu arada İstiklal Caddesinin ve etrafındaki sokakların taşları iki kere değişti. Şu son hali ise ne yazın sıcağına ne de kışın yağan yağmura, kara bir çözüm sağlıyor. Aydınlatma açısından ise Turkcell’in maskotundan yayılan mavi ışıklarla donatılan sokaklar şehri gece nasıl bir siluetle ortaya koymakta ve sokakların asıl sahibinin Turkcell olduğu izlenimini vermektedir.

İstanbul Büyükşehir Belediyesinin en çok kazanan belediye olduğunu bilmeyen yoktur herhalde. Bu paraların nasıl ve ne şekilde kullanıldığını öğrenmek elbette bizim vatandaşlar olarak en doğal hakkımız, çünkü bunlar bizim cebimizden çıkan paralar. Ama bundan da öte, İstanbul’daki yerel yönetimlerin göz ardı ettiği başka bir durum daha var: Yerellik. Bütün bu faaliyetler gerçekleşirken halkın ne düşündüğü ne istediği hiç umurlarında değil. Galataport’u, Haydarpaşa Garı ve çevresi üzerindeki oyunları, Dubai towersları, Üçüncü Köprü planları hangi insiyatifle ortaya çıkıyor, sormaktayız? Yerel insiyatifler, sivil toplum kuruluşları, odalar, sıradan vatandaşın bu projeler üzerindeki fikirleri neden inatla göz ardı ediliyor. Yoksa demokrasi edebiyatlarıyla uyutuluyor muyuz? Yoksa demokrasi bizdeki uygulamalarından başka bir şey mi?